THE REASON WHY IT IS THE DUTY OF THE IGLESIA NI CRISTO TO MAKE KNOWN THE TRUE GOD THAT MUST BE WORSHIPPED. Why was the Iglesia Ni Cristo singled out to carry on this task?

(c) Bro. Jose Ventilacion

Are you worshipping the true God?

If you consider yourself a religious person, you would most likely respond in the affirmative if asked if you are worshiping the true God. You probably believe that the divine being to whom you render religious services is the true God. However, if the God that you believe in is not one but three distinct beings, each one of whom is supposed to be God, and called by the term Trinity, how certain are you that you are worshiping the true God?

If your idea of God is different from the notion of those who believe in the Trinity because you think that the Father, the Son and the Holy Spirit are just three manifestations of the one true God, which is what the adherents of the so-called “Oneness” doctrine teach, how confident are you that you have the right knowledge of God and are worshiping the true God? If you are one of those who believe in many gods and goddesses each of whom is manifesting particular divine attributes or caring for some particular aspects of nature or of human affairs, then you a polytheist. Polytheism was a form of religion in the ancient world and was well developed in Egypt, Mesopotamia, Greece, Rome, and elsewhere. If you worship deities, are you in reality worshiping the true God?

It behooves us to examine carefully this subject so that we will know for certain who indeed, is the true God that must be worshipped. It would be an exercise in futility if we render a worship service but find out later that such pious act is being offered to the wrong God!

Many people today realize that it is indeed man’s inherent obligation to serve and worship God. The proliferation of religions all over the world attests to the truth that man indeed has understood that worship of God is essential and necessary. As the Scriptures say:

“Worship the Lord with gladness; come before him with joyful songs. Know that the Lord is God. It is he who made us, and we are his; we are his people, the sheep of his pasture” (Ps. 100:2-3 NIV).

Indeed, man is duty-bound to worship his Creator, but he must recognize the identity of the true God. Should man believe in many gods manifested in myriads of form or in only one God? We must consult the Holy Scriptures to determine if we are indeed worshiping the true God.

The one true God

In Deuteronomy 6:4, Moses told his fellow Israelites:

“Hear, 0 Israel: The LORD our God, the LORD is one!”
Even during the time of Moses, the Israelites clung to the belief that there is only one God. By upholding the belief that God is one, they necessarily opposed the worship of other gods (Exod. 20:3-5). In fact, it is God Himself who wanted them to know that He is the only true God as Moses said in Deuteronomy 4:35:

“The Lord wants you to know he is the only true God, and he wants you to obey him ...” (CEV).

The true God Himself declared to the Israelites that “there is no other God” besides Him. Through the prophet Isaiah, He said:

“Remember the former things, those of long ago; I am God, and there is no other; I am God, and there is none like me.” (Isa. 46:9, NIV).

“I am the LORD, and there is no other; apart from me there is no God. I will strengthen you, though you have not acknowledged me, so that from the rising of the sun to the place of its setting men may know there is none besides me. I am the LORD, and there is no other.” (Isa. 45:5-6, Ibid.)

When God speaks, He alone is speaking. He is not speaking as one God among the three, as the Trinity doctrine suggests. Those who are worshiping a triune God are not worshiping the true God.

The ubiquitous and eternal God is the Father

God Himself wants all people to realize that He is the God of everyone and that He is not a God in just a certain place but in all places. As Moses told the Israelites:

“Know therefore this day and keep in mind that the LORD alone is God in heaven above and on earth below; there is no other.” (Deuteronomy 4:39 JPS).

The prophet Jeremiah proclaimed to his fellow Israelites that the true God is not only one but is also eternal. Thus, he announced in Jeremiah 10:10:
“But the LORD is the only true God, the living God. He is the everlasting King!” (NLT).

Even at the close of the Old Testament period, the prophet Malachi declared that there is only one God. He likewise proclaimed that the one God is the Father:

“Have we not all one Father? Did not one God create us? . . . (Malachi 2:10, NIV)

The same teaching was taught by Isaiah when he proclaimed the virtues of God. He said:

“But now, O LORD, you are our Father; We are the clay, and You are the Potter, We are all the work of Your hands” (Isaiah 64:7, JPS).

The Israelites recognized the Father as the only true God There was no mention in the Old Testament of a triune God—Father, Son, and Holy Spirit, as one God. It is ridiculous and absurd to teach that the Israelites believed in more than one God, that is, other than the Father, they recognized two more gods—the Son and the Holy Spirit!

The true God in the Christian era

However, some theologians say that this concept of the Father being the only true God is no longer true during the New Testament period; they aver that when Jesus came, He taught that there is a plurality of persons subsisting in the one true God! Wayne Grudem asserts this in his book, Systematic Theology, page 230:

“When the New Testament opens, we enter into the history of the coming of the Son of God on earth. It is to be expected that this great event would be accompanied by more explicit teaching about the trinitarian nature of God, and that is in fact what we find.”

If this statement were correct, then we would expect to find in the New Testament explicit teaching about the Trinity. However, the author of the book was honest enough and quick to admit at the beginning of his discourse on the Trinity that the term itself could not be found in the Bible:

“The word trinity is never found in the Bible” (p. 226, Ibid.)

Instead, what we find in the New Testament are clear teachings that uphold the absolute oneness of God, as revealed in the Old Testament. Let’s take a closer look at what Jesus Himself stated when He was praying to God. In John 17:1, 3, this is recorded:

“When Jesus finished saying all these things, he looked up to heaven and said, ‘Father, the time has come. Glorify your Son so he can give glory back to you . . . And this is the way to have eternal life – to know you, the only true God, and Jesus Christ, the one you sent to earth’” (NLT).

The true Christian doctrine, as expounded by Jesus Christ Himself, is that there is only one true God and He is the Father. Jesus emphasized the absolute oneness of God by the use of the term “only.” To Jesus, His Father is the only God that His disciples should know, as He reiterated in John 5:44-45:

“You like to receive praise from one another, but you do not try to win praise from the one who alone is God; how, then, can you believe me? Do not think, however, that I am the one who will accuse you to my Father” (TEV).

Verse 45 tells us that the only God is the Father, corroborating the other statement of Jesus in 17:1 and 3 that the Father is the only true God. This is the true Christian doctrine. Any teaching which opposes this should be considered as false and diverts one from having the knowledge of the true God taught in the Bible.

Christ’s apostles, particularly Apostle Paul, did teach and emphasize that the Father is the only God. In his first epistle to the Corinthians, Apostle Paul declared the obvious and glaring difference between genuine Christians and those who also believe in the existence of gods, which of course, are false ones. In chapter 8 verses 5 and 6, he declared:

“There may be so-called gods both in heaven and on earth, and some people actually worship many gods and many lords. But we know that there is only one God, the Father, who created everything, and we live for him. And there is only one Lord, Jesus Christ, through whom God made everything and through whom we have been given life” (NLT).

Apostle Paul knew the gods in the Greek pantheon, the chief of whom they called Zeus. In fact, he was once mistaken for Hermes, while his companion, Barnabas, was mistakenly thought of as Zeus (Acts 14:8-12), so that when he wrote to the Christians in Corinth, he told them that if other people such as the Greeks believed in many gods and many lords, for the Christians and for himself, being true Christians and possessors of the true knowledge of God, there is only one God and He is the Father (Eph. 4:4-6).

If you worship a God different from the God worshiped by the true Christians, you are not worshiping the true God. Today, throughout the world, various concepts and beliefs are being held by people concerning deities that are made of gold, silver and stone. The Bible is clear in saying that those who hold on to a concept of a god represented by various forms could not qualify as children of the true God. Apostle Paul said to the Athenians:

“Therefore, since we are the offspring of God, we ought not to think that the Divine Nature is like gold or silver or stone, something shaped by art and man's devising. Truly, these times of ignorance God overlooked, but now commands all men everywhere to repent” (Acts 17:29).

People became ignorant of the identity of the true God, substituting Him with images made by hands and treating them as gods. No wonder Paul made an explicit and straightforward statement about these people when he wrote to the Romans that these people “became futile in their thoughts, and their foolish hearts were darkened. Professing to be wise, they became fools, and changed the glory of the incorruptible God into an image made like corruptible man — and birds and four-footed animals and creeping things.” (Romans 1:22-23) The same people “exchanged the truth of God for the lie; and worshiped and served the creature rather than the Creator” (Rom. 1:25 Ibid.).

To whom the true knowledge of God is given

Although from ancient times, “what may be known of God is manifest in them, for God has shown it to them. For since the creation of the world His invisible attributes are clearly seen, being understood by the things that are made, even His eternal power and Godhead, so that they are without excuse (Rom. 1:18-19 Ibid.), still the world does not know God. It is for this reason that Jesus Christ came – to make known to them and to us who the true God is (1st John 5:20), as He emphasized in His prayer:

“Righteous Father, though the world does not know you, I know you, and they know that you have sent me. I have made you known to them, and will continue to make you known in order that the love you have for me may be in them and that I myself may be in them.” (John 17:25-26 NIV).

Notice that there are people to whom Jesus Christ has made known the identity of the true God. These are the people whom the Father has given to Christ (v.9). How they were given by God to Christ was explained by Apostle Paul. He said:

“God is to be trusted, the God who called you to have fellowship with his Son Jesus Christ, our Lord.” (I Cor. 1:9 GNT).

Those who were given by God to Christ were called in order for them to have fellowship with the Lord. Apostle Paul explained also that those who were called are found in the body or in the Church (Col. 1:18; 3:15), the Church of Christ (Acts 20:28 Lamsa Translation).

The members of the true Church are the ones who now possess the true knowledge about God. Today, the Iglesia ni Cristo proclaims to the world that there is no other true God except the Father. Why was the Iglesia ni Cristo singled out to carry on this task? God, through the prophet Isaiah, declared:

“The Lord says, "You are my witnesses and the servant I chose. I chose you so you would know and believe me, so you would understand that I am the true God. There was no God before me, and there will be no God after me . . .” (Isaiah 43:10 NCV).

God has brought people from the East and from the West to serve as His witnesses testifying that there is only one true God (Isa. 43:5-6 Moffatt Translation), that there is no God before Him and there will be no God after Him. This is the God whom the members of the Iglesia ni Cristo worship and praise.

If you want your worship to become acceptable to God, recognize and worship no other God except the true God of the Bible, the Father in heaven, the Creator of heaven and earth and all therein that is in them. To recognize Him as such is the way to have eternal life (John 17:3 NLT).

All Scriptural quotations are from the New King James Version unless otherwise specified. (2023)

ANG PAGBABAWAL BA UKOL SA PAGKAIN NG DUGO AY NAGPATULOY HANGGANG SA PANAHONG CRISTIANO?

Ang mga kumakain ng dugo o ng dinuguan ay gumagamit din ng mga talata ng Biblia para ipakitang may batayan din ang kanilang ginagawa. Ang dalawa sa mga talatang ito ay ang I Corinto 10:25 at Lucas 10:8. Tama ba ang kanilang pagkaunawa sa mga talatang ito? Mabuti ay suriin natin ang mga nilalaman ng mga talatang ito:

25 LAHAT ng ipinagbibili sa pamilihan ay KANIN NINYO, at huwag kayong magsipagtanong ng ano man dahilan sa budhi (1 Corinto 10:25).

8 At sa alin mang bayan na iyong pasukin, at kayo'y kanilang tanggapin, ay kanin ninyo ang mga bagay na ihain sa inyo: (Lucas 10:8).

Hindi natin tinututulan ang mga nakasulat sa I Corinto 10:25 at Lucas 10:8. Ang tinututulan natin ay ang maling aplikasyon at pakahulugan sa mga talatang ito. Mapapansin na walang binabanggit sa mga talatang ito na may direktang tagubilin si Cristo at si Apostol Pablo na kanin ang dugo. May nabasa ba tayong terminong “dugo” sa mga talatang ginagamit nila? Wala.

Kaya ang mga gumagamit ng mga talatang ito ay nagdaragdag sa nakasulat na ito ay bawal ng Diyos ayon sa 1 Corinto 4:6 na ang tagubilin ni Apostol Pablo ay:
“ . . . huwag magsihigit sa mga bagay na nangasusulat; upang ang sinoman sa inyo ay huwag magpalalo ang isa laban sa iba” (1 Corinto 4:6).

Ano ang tinutukoy ng salitang LAHAT sa banggit sa 1 Corinto 10:25 na “LAHAT ng ipinagbibili sa pamilihan ay kanin ninyo?” LAHAT NG IPINAGBIBILI NA PAGKAIN, sapagkat hindi naman lahat ng nabibili sa palengke ay pagkain!

Halimbawa, ang muriatic acid ay ipinagbibili din sa pamilihan pero pagkain ba ito? Hindi, ito ay lason. Kakainin mo ba o iinumin mo ba ang muriatic acid dahil sa ipinagbibili ito sa palengke? Ang totoo, kahit nga pagkain pa, pero kapag EXPIRED na o PANIS na ay hindi mo na rin kakainin dahil sa masisira ang tiyan mo, baka malason ka pa at baka madala ka pa sa hospital at kung hindi ka maagapan, gaya ng nangyari sa iba, ay baka mamatay ka pa! Kaya mag-ingat ka sa pagbili mo ng pagkain sa palengke, baka ang mabili mo ay PANIS. Tiyakin mo na talagang ang mabibili mo sa palengke upang kanin ay PAGKAIN.

ANG DUGO BA AY PAGKAIN?

Ang sagot ay HINDI. Ano ang katunayang ang DUGO ay HINDI pagkain? Ang sabi ng Diyos:

“Ngunit ang lamang may buhay, na siya niyang dugo, ay huwag ninyong kakanin” (Genesis 9:4).

Kung ang dugo ay pagkain, bakit hindi ito ipinakakain? Alin ang pagkain? Ang sabi ng Diyos ay ang mga ito ang makakain:

2 At ang takot sa inyo at sindak sa inyo ay mapapasa bawa't hayop sa lupa, at sa bawa't ibon sa himpapawid; lahat ng umuusad sa lupa, at lahat ng isda sa dagat, ay ibinibigay sa inyong kamay. 3 Bawa't gumagalaw na nabubuhay ay magiging pagkain ninyo; gaya ng mga sariwang pananim na lahat ay ibinibigay ko sa inyo (Genesis 9:2-3).

Ang dugo ba ay kasama sa mga ibinigay na pagkain? Sa kasunod na talata ay sinabi ng Diyos: Ngunit ang lamang may buhay, na siya niyang dugo, ay huwag ninyong kakanin (Genesis 9:4).

Kaya ang DUGO ay hindi ipinakakain kahit ito ay nakakain. Ang dugo ay hindi pagkain. Ano pa ang katunayang ang DUGO ay hindi pagkain, kahit na ito ay makakain? Iniutos din sa mga Israelita na:

“Kaya’t aking sinabi sa mga anak ni Israel, Sinoman sa inyo ay huwag kakain ng dugo, ni ang taga ibang bayan na nakikipamayan sa inyo ay huwag kakain ng dugo” (Levitico 17:12).

Ano ang dapat na gawin sa dugo dahil sa ito ay hindi pagkain kahit na ito pa ay nakakain?

“Gayon ma'y makapapatay ka at makakakain ka ng karne sa loob ng lahat ng iyong mga pintuang-daan, ayon sa buong nasa ng iyong kaluluwa, ayon sa pagpapala ng Panginoon mong Dios na kaniyang ibinigay sa iyo: ang marumi at ang malinis ay makakakain niyaon, gaya ng maliit na usa, at gaya ng malaking usa. Huwag lamang ninyong kakanin ang dugo; iyong ibubuhos sa lupa na parang tubig (Deuteronomio 12:15-16).

Ang utos ay IBUHOS sa lupa, hindi sinabing "ibuhos mo sa kaserola, dagdagan mo ng bigas, bawang, paminta, sibuyas at iba pa, pagkatapos ay iluto mo at kanin."

Kaya nang nilabag ng mga Israelita ang utos ukol sa pagbabawal ng pagkain ng dugo, ano ang kanilang nagawa sa harap ng Diyos? Paglililo o pagtataksil (1 Samuel 14:32-33).

32 At ang bayan ay dumaluhong sa samsam, at kumuha ng mga tupa, at mga baka, at mga guyang baka, at mga pinatay sa lupa: at kinain ng bayan pati ng dugo. 33 Nang magkagayo'y kanilang isinaysay kay Saul, na sinasabi, Narito, ang bayan ay nagkakasala laban sa Panginoon, sa kanilang pagkain ng dugo. At kaniyang sinabi, Kayo'y gumawang may paglililo: inyong igulong ang isang malaking bato sa akin sa araw na ito.

Sa Bibliang isinalin ng mga scholars na Katoliko at Protestante, ang kahulugan ng “paglililo” ay “malaking kataksilan.”

33 May nagsumbong kay Saul na ang mga tao'y gumagawa ng malaking kasalanan kay Yahweh - kumakain ng karneng may dugo. "Ito'y isang malaking kataksilan! sigaw ni Saul” (Magandang Balita Biblia).

Kaya nagtataksil sa Diyos ang mga kumakain ng dugo!

Ano naman ang ginagawa ng mga kumakain ng dugo para huwag silang mapagbintangan na nagtataksil sa Diyos? BINABRASO, o PINILIPILIT o BINABALUKTOK ng mga kumakain ng dugo ang mga talatang Lucas 10:8 at I Corinto 10:25 para i-justify ang kanilang paggawa ng malaking kataksilan sa Diyos kapag sila ay kumakain ng dugo! Kahit wala silang nabasa sa mga talatang ito na maaari nang kanin ang dugo ay pilit nila itong pinangangatuwiranan.

Ang “burden of proof” ay nasa mga nagsasabing puede nang kainin ang dugo. Saang talata sa Biblia, letra por letra, na ipinag-utos ng Diyos na “kanin ang dugo”? Bakit ang nakikita natin, sa halip na ipag-utos na kanin ang dugo, ay puro pagbabawal ng pagkain nito ang siyang nababasa natin sa Biblia?

Kahit sa panahong Cristiano ay ipinagpatuloy ng Diyos ang pagbabawal ng pagkain ng dugo. Kaya, nang magkaroon ng usapin ang mga unang Cristiano ukol sa mga Gentil ay kasama sa mga iniutos sa mga mananampalatayang Gentil na:

19 Dahil dito'y ang hatol ko, ay huwag nating gambalain yaong sa mga Gentil ay nangagbabalik-loob sa Dios; 20 Kundi sumulat tayo sa kanila, na sila'y magsilayo sa mga ikahahawa sa diosdiosan, at sa pakikiapid, at sa binigti, at sa dugo. 28 Sapagka't minagaling ng Espiritu Santo, at namin, na huwag kayong atangan ng lalong mabigat na pasanin maliban sa mga bagay na ito na kinakailangan: 29 Na kayo'y magsiilag sa mga bagay na inihain sa mga diosdiosan, at sa dugo, at sa mga binigti, at sa pakikiapid; kung kayo'y mangilag sa mga bagay na ito, ay ikabubuti ninyo (Gawa 15:19-20, 28-29).

Paano nila pinipilipit ang utos na magsilayo o magsi-ilag sa dugo para palitawin na maaari na raw kainin ang dugo? Ganito ang naging paliwanag nila:

Ayon po sa Strong's Greek Dictionary, ang ibig sabihin ng "Apechomai" ay 1) to hold one's self off 2) refrain 3) abstain, Sa tagalog ay 1) PIGILAN ANG SARILI 2) TUMIGIL MUNA 3) UMIWAS, Kaya pasensya na po hindi po "Bawal" ang nakasulat doon.

Ang ibinigay niyang meaning ng “abstain” sa Tagalog ay “umiwas” kaya hindi raw “bawal” ang nakasulat sa talata. Ang kaniyang conclusion: hindi bawal ang pagkain ng dugo. Really? Sundan natin ang kaniyang argumento:

Ang terminong “magsiilag” sa talatang 20 ay “abstain” sa Bibliang English. Hindi tayo tutol na ang isa sa kahulugan ng APECHOMAI, na siyang root word ng terminong Greek na APECHESTAI (“they abstain”) ay ABSTAIN, subalit tama ba ang kaniyang pagkaunawa ukol sa kahulugan ng pag-“abstain” o “pag-iwas”?

Abstain means “to refrain deliberately and often with an effort of self-denial from an action of practice” (Webster’s Dictionary).

Kapag sinabing “abstain” o “umiwas” ay may kasamang “self-denial from an action or practice.” Kapag sinabing “abstain from drinking” – hindi ka iinom (ng alak), kapag sinabing “abstain from meat” – hindi ka kakain ng karne.

Kaya ang mga kaibigan nating Katoliko, kapag Biyernes Santo, ay hindi kumakain ng karne dahil ang ikalawang utos ng Iglesia Katolika ay “abstain from meat.” Kaya kapag sinabing “umiwas” ka sa karne, ay “huwag kang kakain ng karne.”

On the side note, ang nakakatawag ng pansin dito ay ang ipinagagawa ng mga paring Katoliko sa kanilang mga kaanib, na kung ano ang utos ng Diyos ay siya namang nilalabag. Ang utos ng Diyos ay maliwanag: “makakakain ka ng karne” at “huwag lamang ninyong kakanin ang dugo” (Deuteronomio 12:15-16). Binaligtad ito ng mga tagapagturong Katoliko. Kapag Biyernes Santo, ang utos sa mga Katoliko ay “huwag kang kumain ng karne” at “ang kainin mo ay ang dugo.” Baligtad ang ginagawa nila, kinokontra nila ang Diyos!

Kaya ipinag-utos ni Apostol Santiago sa mga Hentil na nag-Iglesia ni Cristo na huwag silang kumain ng dugo. Kaya, Hentil man o Hudyo, basta Iglesia Ni Cristo, ay bawal ang pagkain ng dugo.

Ano ang katunayang ang mga Hentil sa panahon ng mga apostol ay mga Iglesia Ni Cristo at hindi sila Katoliko? Ang sabi ni Apostol Pablo ay:

“At ito ang lihim: sa pamamagitan ng Mabuting Balita, ang mga Hentil, tulad ng mga Judio, ay may bahagi sa mga pagpapalang mula sa Diyos; mga bahagi rin sila ng iisang katawan at kahati sa pangako ng Diyos dahil kay Cristo Jesus” (Efeso 3:6 MB).

Pansinin na ang mga Hentil, kasama ng mga Judio, ay “mga bahagi rin ng iisang katawan.” Alin ang iisang katawan? Ayon sa Colosas 1:18, ang Iglesia ay katawan ni Cristo na si Cristo ang Pangulo. Kaya, nang binati ni Apostol Pablo ang mga kapatid na mga Hentil, ano ang pangalan ng Iglesiang kinabibilangan nila? Ganito ang kaniyang pahayag sa Roma 16:16 MB:

Magbatian kayo bilang magkakapatid kay Cristo. Binabati kayo ng lahat ng mga iglesya ni Cristo.

Ang mga sinulatan ni Apostol Pablo na mga taga-Roma ay mga Gentil (Roma 11:13) na mga tinawag ng Diyos (Roma 9:24) sa Iglesia (Colosas 3:15; 1:18) sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo (2 Tesalonica 2:14), kaya ang mga Cristiano na taga Roma sa panahon ng mga apostol ay mga Iglesia Ni Cristo at hindi mga Katoliko gaya ng paniniwala ng iba.

Sa kabilang dako, ang terminong katholikos ay isang Greek term na ang kahulugan ay “universal.” Hindi mula sa Biblia ang pangalang ito kungdi ito ay inimbento ni Ignacio, isang Obispo sa Antioquia (Syria), noong 110 A.D. (matagal nang patay ang mga apostol, tapos na ring nasulat ang Biblia). Ang mga nagpapakilalang Cristiano noon pagkatapos ng panahon ng mga apostol ay tinawag na mga Katoliko.

Bakit kaya puede sa mga kaibigan nating Katoliko ang pagkain ng dugo samantalang ipinagbabawal ito ng Diyos? Ano ang sinasabi ng mga Catholic scholars ukol sa pagbabawal ng pagkain ng dugo? Ayon sa mga Catholic translators ng Douay-Rheim, sa footnote ng Acts 15:29 ay ganito ang kanilang paliwanag:

But this prohibition was but temporary, and has long since ceased to oblige; more especially in the western churches.Ano ba ang mga western churches?

WESTERN CHURCH
1. (Roman Catholic Church) the part of Christendom that derives its liturgy, discipline, and traditions principally from the patriarchate of Rome.
2. (Roman Catholic Church) the Roman Catholic Church, sometimes together with the Anglican Communion of Churches (thefreedictionary.com).

Ang Iglesia Katolika sa Pilipinas ay bahagi ng Roman Catholic Church na bahagi ng Western Churches. Sila pala ang nagpatigil ng pagbabawal ng pagkain ng dugo. Subalit sa Biblia ay wala tayong mababasa na ipinatigil ng mga Apostol ang pagbabawal ng pagkain ng dugo.

Hindi ba totoo na pinayagan na ng Diyos na kanin ang dugo ayon sa Gawa 10:10-16?

10At siya'y nagutom at nagnais kumain: datapuwa't samantalang nangaghahanda sila, ay nawalan siya ng diwa; 11At nakita niyang bukas ang langit, at may isang sisidlang, bumababa, gaya ng isang malapad na kumot, na nakabitin sa apat na panulok na bumababa sa lupa: 12Na doo'y naroroon ang lahat ng uri ng mga hayop na may apat na paa at ang mga nagsisigapang sa lupa at ang mga ibon sa langit. 13At dumating sa kaniya ang isang tinig, Magtindig ka, Pedro; magpatay ka at kumain. 14Datapuwa't sinabi ni Pedro, Hindi maaari, Panginoon; sapagka't kailan ma'y hindi ako kumain ng anomang bagay na marumi at karumaldumal. 15At muling dumating sa kaniya ang tinig sa ikalawa, Ang nilinis ng Dios, ay huwag mong ipalagay na marumi. 16At ito'y nangyaring makaitlo: at pagdaka'y binatak sa langit ang sisidlan.

Ang nasa Gawa Kapitulo 10:10-16 ay hindi dugo ang pinag-uusapan kungdi ang mga hayop, ang mga nagsisigapang at ang mga ibon na itinuturing noon na marumi kaya ayaw kainin ni Apostol Pedro. Ang sabi ng Diyos ay: “ang nilinis ay huwag mong ipalagay na marumi.”

Pansinin na ang tinutulan ni Apostol Pedro ay ang pagkain ng mga hayop, ng mga gumagapang at ng mga ibon, na marumi. Hindi ang tinututulan niya ay ang pagkain ng dugo. Ang mga hayop na noon ay marumi ay nilinis na ng Diyos kaya maaari nang kainin. Walang sinabi ang Diyos kay Apostol Pedro na maaari na niyang kanin ang dugo.

Ano ang katunayang ipinagpatuloy ng Diyos ang pagbabawal ng pagkain ng dugo sa panahong Christiano? Pansinin ang ibinigay ni Apostol Santiago na tagubilin sa harap nina Apostol Pedro, Pablo, Bernabe at mga matatanda sa Iglesia ukol sa mga Gentil :

“Kundi sumulat tayo sa kanila, na sila'y magsilayo sa mga ikahahawa sa diosdiosan, at sa pakikiapid, at sa binigti, at sa dugo.”

Tandaan na kasama si Apostol Pablo sa mga bumalik sa mga Gentil sa Antioquia para basahin ang sulat na ipinadala sa kanila ni Apostol Santiago. Nang sila ay nasa Antioquia na ay binasa nila ang sulat sa harap ng mga Gentil at ito ay ikinagalak nila (Gawa 15:30-31).

Si Apostol Pablo mismo ang nagbilin sa Gawa 21:25 na “Nguni't tungkol sa mga Gentil na nagsisisampalataya, ay sinulatan namin, na pinagpayuhang sila'y magsiilag sa mga inihain sa mga diosdiosan, at sa dugo, at sa binigti, at sa pakikiapid.”

Kaya, ang ibinilin ni Apostol Pablo sa mga Gentil sa Corinto na “LAHAT ng ipinagbibili sa pamilihan ay kanin ninyo,” ang tinutukoy niya ay ang lahat ng mga pagkain, na alam nating hindi kasama dito ang dugo. Alam niyang ipinagbawal sa mga Gentil ang pagkain ng dugo at siya mismo ang nagtagubilin sa kanila ukol dito kaya hindi siya ang unang kokontra sa kaniyang sarili. Hindi si Apostol Pablo ang uri ng ministro na susuway sa utos na ito ng Diyos para sa lahat ng mga tao lalo na sa mga Iglesia Ni Cristo.

Kaya hindi tayo nagtataka kung ang mga kaibigan nating mga Katoliko ay kumakain ng dugo dahil sa ang karamihan ay hindi naman nila nalalaman o nauunawaan na ito ay ipinagbabawal ng Diyos. Sikapin natin silang maanyayahan na dumalo sa ating International Evangelical Mission sa Septenmber 26, 2015 upang magkaroon sila ng pagkakataon na marinig ang mga dalisay na aral ng Diyos na ituturo ng ating Tagapamahalang Pangkalahatan, ang Kapatid na EDUARDO V. MANALO. Nawa ay patuloy tayong tulungan ng Diyos para lalong magningning ang Kaniyang katuwiran sapagkat Siya ang may nais na lahat ng mga tao ay makaalam ng katotohanan at maligtas (1 Timoteo 2:3-4). (2023)

JESUS CHRIST: TWO NATURES, ONE PERSON? (The Fallacy of the Doctrine of Hypostatic Union)

A certain Gabriel Darwin Lopez who claims to be an online Catholic Faith Defender and has interest in discussing about religions and church doctrines had answered the article that I had posted on my Facebook account: THE TRINITY AND THE INCARNATION: TRUTH OR FALLACY? He claims that his personal goal is to be able to share his knowledge about the Catholic Church to Catholics and non-Catholics especially those who misunderstood the Catholicism. Written below is a part of his answer:

Joe is really good in labelling the doctrines of the Catholic Church with fancy descriptions. Joe has huge guts in saying that there are no biblical verses that prove the Catholic Doctrines defined in the Church Councils instead of bringing up how Catholic Church explained their doctrine and refute it. Is it really unbiblical or Joe just refused to bring up verses that prove the hypostatic union for his deception? The Hypostatic Union is the mystery of the union of the divine nature of Christ with His human nature. Christ has two minds and two wills, united in the Divine Word.

In response to his criticism, I am posting an article that will expose the fallacy of the so-called doctrine of the Hypostatic Union. This doctrine is a humanly devised hypothesis, and a defective hypothesis cannot be saved by dubbing it as a divine mystery.

INTRODUCTION
The belief that Jesus Christ is God-Incarnate, although unbiblical, gains a large following even today. Proponents of this concept subscribe to a doctrine technically called the Hypostatic Union, meaning that there are two natures – both human and divine, subsisting in one person, the Lord Jesus Christ. For those who accept this formula, Jesus of Nazareth is one and the same person as God the Son, the Second Person of the Trinity. This concept was defined by the Council of Chalcedon in 451 A.D. The creed reads:

Following, then, the holy Fathers, we all with one voice teach that it should be confessed that our Lord Jesus Christ is one and the same Son, the Same perfect in Godhead, the Same perfect in manhood, truly God and truly man, the Same [consisting] of a rational soul and body; homoousios with the Father as to his Godhead, and the Same homoousios with us as to his manhood; in all things like unto us, sin only excepted; begotten of the Father before ages as to His Godhead, and in the last days, the Same, for us and for our salvation, of Mary the Virgin Theotokos as to his manhood; One and the same Christ, Son, Lord, Only begotten, made known in two natures [which exist] without confusion, without change, without division, without separation; the difference of the natures having been in no wise taken away by reason of the union, but rather the properties of each being preserved, and [both] concurring into one Person (prosopon) and one hypostasis – not parted or divided into two persons (prosopa), but one and the same Son and Only-begotten, the divine Logos, the Lord Jesus Christ; even as the prophets from of old [have spoken] concerning him, and as the Lord Jesus Christ himself has taught us, and as the Symbol of the Fathers has delivered to us (Grillmeier 1975:544).

WHY THE CREED WAS FORMULATED

Hick reported that the growing and developing church had to explain its beliefs to the Greek-speaking culture of the Mediterranean world, and at the same time to itself, in acceptable philosophical terms; and after Constantine’s conversion to Christianity the peace of the empire required a unitary body of Christian belief. Accordingly in 325 Constantine convened the Council of Nicaea for the purpose of restoring concord to church and empire; and it was here that the church first officially adopted from Greek culture the non-biblical concept of ousia, declaring that Jesus, as God the Son incarnate, was homoousios toi patroi – of the same substance as the Father. The political significance of this was that the Christian emperor now had the status of God’s viceroy on earth. Thus the contemporary historian Eusebius, writing about Constantine’s victory over his rival Licinius, says that Constantine and his son, under the protection of God, the universal King, with the Son of God, Saviour of all, as their leader and ally, drew up their forces on all sides against the enemies of the Deity and won an easy victory (Hick 1993:44-45).

The Nicene formulation was expanded, using the same philosophical conceptuality, at the Council of Chalcedon in 451, affirming that Christ was homoousios with the Father as to his Godhead, and at the same time homoousios with us as to his manhood . . . made known in two natures [which exist] without confusion, without change, without division, without separation . . . And it is this Chalcedonian formulation that has ever since constituted the official Christian language about Christ (Hick 1993:45).

Questions regarding the nature of God’s incarnation in Jesus also proved troublesome. The theologians of Alexandria, Egypt, tended to emphasize the divinity of Jesus at the expense of his humanity, and their frequent opponents, those of the school of Antioch, Syria, emphasized Jesus' humanity at the expense of his divinity. On the Alexandrian side, Apollinarians argued that in the human Jesus the Logos had replaced his mind or spirit. This view amounted to a denial of the full humanity of Christ. Apollinarianism was condemned at the First Council of Constantinople in 381. From the Antiochene school emerged the 5th-century heresy of Nestorianism. Nestorians held that two separate persons were united in the incarnate Christ, and they rejected the Alexandrian title of Theotokos (God-bearer) for Mary. For Nestorius, the patriarch of Constantinople (present-day İstanbul), and his followers, Mary had been the mother of the human Jesus but not of the divine-human Son. In response to the challenge of Nestorianism, the councils of Ephesus, in 431, and Chalcedon, in 451, affirmed the title Theotokos. At Chalcedon, the incarnation was defined as being of “two natures, one person”- a formula that has remained standard Christian orthodoxy.

The Chalcedonian definition itself, however, led to further disagreement; an extremist faction within the Alexandrian school argued that the incarnate Son had but a single, divine nature (Monophysitism), and in this view, again, Jesus’ humanity was compromised. By the end of the 2nd century in Alexandria, the major city of Hellenistic Egypt, the Christian catechetical school headed by Clement of Alexandria had already acquired great fame. Origen, the founder of Greek Christian theology and biblical science, followed Clement as head of the school. In the 4th and 5th centuries, two bishops of Alexandria defended Christian orthodoxy – Athanasius, against Arianism, and Cyril, against Nestorianism.

Some Egyptian Christians, however, refused to follow the decrees of the Council of Chalcedon (451), which defined the person of Jesus Christ as being “one in two natures.” The doctrine of “two natures” appeared to them to imply the existence of two Christs, divine and human, and was therefore tainted with Nestorianism. They upheld the terminology of Cyril, who had spoken of “one incarnate nature of God the Word.” Those Egyptian Christians who rejected the Council of Chalcedon—a council accepted both in Constantinople and in Rome – faced charges of Monophysitism, the belief that Christ has only one nature rather than two. Only a few Alexandrians remained faithful to Chalcedonian orthodoxy (Microsoft® Encarta® Reference Library 2003).

THE PROBLEM OF THE HYPOSTATIC UNION

The problem with the Chalcedonian concept of Christ is in the fact that the Council in effect merely asserted that Jesus was “truly God and truly man” without attempting to say how such a paradox is possible. Merely to assert that two different natures coexisted in Jesus without confusion, without change, without division, without separation, is to utter a form of words which as yet has no specified meaning. The formula sets before us a “mystery” rather than a “clear and distinct idea.” Further, this is not a divine mystery but one that was created by human beings meeting at Chalcedon in present-day Turkey in the mid-fifth century (Hick 1993:48).

IT IS A CONCEPT THAT IS AGAINST THE BIBLE

If Christ was one individual who was truly God and truly man, then the properties and activities of either the human or the divine nature might with equal truth be attributed to him. If God truly became man, while remaining God, one might say of him that God was born of the Virgin Mary, grew as a child, became an adult, and interestingly, God died on the cross. For some, they were able to accept this impossibility that God died. A Catholic Catechism reports:

“Because Jesus is one Person who lives in two distinct natures, one can truthfully say of the Son of God whatever is true of Him in either of His natures. He suffered and died in His human nature, and He is God, and so we may say that God suffered and died. This is literally true . . .” (Lawler 1976:100).

Catholic and Protestant apologists would go to the distance in trying to defend a false doctrine by accepting without any hesitation that the God of the universe died! This position greatly contradicts or truly violates one of the innate attributes of God which is immortality. The Bible says in 1 Timothy 1:17:

Now to the king of ages, immortal, invisible, the only God, be honour and glory for ever and ever. Amen. (Douay-Rheims 1899 American Edition)

THE DIVINE ATTRIBUTES OF GOD

The Bible clearly defines the attributes of God. He is immutable or unchanging (Malachi 3:6). The doctrine of Incarnation which means that God took a human form: that is, from being a pure spirit, he became flesh and blood; violates the doctrine of God’s immutability. The biblical proof that even when Christ was here on earth, God did not change his form and his true nature is clear from the teaching of Christ that God is a spirit (John 4:24), a being without flesh and bones (Luke 24:39). Apostle Paul clarified that the eternal God is invisible (1 Timothy 1:17). If it is true that Christ took a human form, the change from being a spirit to a human being entailed an enormous change and clearly demonstrates that the so-called Incarnation of God is going against the biblical teaching concerning the true nature of God.

Secondly, the Bible teaches that the true God is omniscient or all-knowing (1st John 3:20). If Christ was a God-Man on earth, there should not be any limit to his knowledge since supporters of this doctrine contend that Jesus remained God even though he became a man. If the concept is true, proponents would have to accept that Jesus had two minds, one human and one divine. A perplexing question which becomes a big dilemma for them would be to explain which mind was in control during Christ’s earthly life. Was the human mind conscious that Jesus was God the Son incarnate? Where is the dividing line between the divine mind and human mind? And what does it mean to be divine? Part of the biblical answer is that being divine consists in being the eternal, omnipotent, omniscient, omnipresent and self-existent creator of everything that exists. Was the divine mind in full operation or it took a back seat while the human mind was operating?

If the answer would be “both minds were operating simultaneously” then why would Jesus, as God the Son, being omniscient, deny any knowledge of his second coming? (Matthew 24:36 NIV). It would appear then that an all-knowing God lied in front of his disciples while doing a lecture on his second coming. That would make him a pretender and a pathological liar of the highest caliber!

The Bible emphasizes that God is omnipresent or ubiquitous (Psalm 139:8-10). This poses a problem to those who support the idea that Jesus, as a God on earth, exists in heaven as the Second Person of the Trinity due to his being an omnipresent God. How could one reconcile this idea with the biblical teaching that Christ has to ascend to heaven and be seated at the right hand of God if he was there previously? The idea of ascension suggests that he was not there yet prior to his ascension. Another intriguing situation that remains unsolved is the idea that if Jesus had a preexistence before his incarnation and dwelt on earth as both human and divine, how can the one undivided self be at once unlimited (in heaven) and limited (on earth)?

When proponents of the Chalcedonian creed are shown of biblical records that manifest the apparent contradictions of a being who is God and yet lacks the attributes of God, all that they can do is to offer analogies which fail to reach the key issue, and then appeal to mystery. As one Catholic author states:

“The Incarnation, for example, is not understood by any mortal intelligence. The Incarnation means that God became man. How this was accomplished we do not know . . . we believe it . . . not because we understand this mystery . . .” (Scott 1927:10).

Thus even if one were to grant the possibility of God becoming incarnate as a physically human being who is (always or sometimes) conscious of being divine, and thus eternal, omnipotent and omniscient, still this would not be the Jesus of the Bible. If Jesus was a God-Man on earth, how would one reconcile the statements of Christ recorded in the Scriptures that prove his glaring differences with the Father? He emphatically taught that “the Father is greater than I!” (John 14:28). Was he an inferior God compared to the Father when he was here on earth? What becomes of the Catholic doctrine that the Father and the Son are equal if one is greater than the other?

How would one reconcile the divinity of Christ with his prayer in which he didactically emphasize to his disciples that they should recognize his Father in heaven as the only true God (John 17:1-3)? Would a God on earth be praying to another God other than himself? If that was the case, one God would be here on earth and another God was in heaven – the One whom the God-Man was praying to. The truth is, Jesus prayed to God and was conscious that he was doing the will of the Father (Matthew 26:39).

If it is true that God became a man and he retained his divine nature while he was on earth, then why is there a need for him to be “anointed by God with the Holy Spirit and power?” Why would the Scriptures say that “God was with him” if it is true that he was a God on earth? (Acts 10:38).

The Bible does not mention of a divine nature within Christ which comprises the other half of his person. Instead, it emphatically asserts that “God was in Christ” (2nd Corinthians 5:19). Jesus Himself said so on numerous occasions (John 10:38; 14:10-11; 17:21). Apostle Peter echoed the same point when said that “how God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Spirit and with power, who went about doing good and healing all who were oppressed by the devil, for God was with Him” (Acts 10:38). God, who is a separate entity from Christ, is with him by means of the Holy Spirit.

This fact was also clarified by Peter in his sermon during the day of Pentecost, in which he stressed that “Listen to these words, fellow Israelites! Jesus of Nazareth was a man whose divine authority was clearly proven to you by all the miracles and wonders which God performed through him” (Acts 2:22 TEV). Again, it is not the divine nature of Christ that performed the miracles but God himself, an omnipotent being who is distinct from Christ. It was Him who proved the divine authority of Jesus by the miracles that He performed through him.

If the assertion that the Son is one substance with the Father as regards his Godhead, then Christ would not have said, “the Father did not leave me alone” (John 8:29). His statement affirms the biblical fact that He and the Father are not of one substance (cf. Luke 24:39). This was reinforced by His admittance that “the Father is greater than I” (John 14:28). Would an intelligent mind accept the concept of hypostatic union and disregards these unequivocal statements of Jesus concerning the true God?

Thus, Chalcedonian Christology is a humanly devised hypothesis, and a defective hypothesis cannot be saved by dubbing it as a divine mystery.

Unless otherwise noted, all Scripture references were taken from the New King James Version.

REFERENCES

Grillmeier Aloys, S.J., Christ in Christian Tradition, Volume 1, Second Revised Edition, translated by John Bowden, John Knox Press, Atlanta (1975)

Hick, John, The Metaphor of God Incarnate, Christology in a Pluralistic Age, Westminster/John Knox Press, Louisville, Kentucky (1993)

Lawler, Ronald, ed., The Teaching of Christ: A Catholic Catechism for Adults, Our Sunday Visitor, Inc., Huntington, Indiana (1976)

Microsoft® Encarta® Reference Library 2003. © 1993-2002 Microsoft Corporation. All rights reserved.

Scott, Martin J., S.J., Things Catholics Are Asked About, P.J. Kennedy & Sons, New York (1927) (2023)

TOTOO BA ANG PARATANG NA MAS KINIKILALA NG MGA IGLESIA NI CRISTO SI KAPATID NA FELIX Y. MANALO KAYSA SA ATING PANGINOONG JESUCRISTO?

Ang mga tumutuligsa sa Iglesia Ni Cristo ay umimbento ng mga paratang upang mapigilan ang mga tao na makinig sa mga aral ng Diyos at huwag silang maganyak na magpatuloy ng pagsusuri sa mga aral na itinuturo sa mga nagnanais na umanib sa Iglesia Ni Cristo.

Ang isa sa mga ipinaparatang sa amin ay ang ukol sa pagkakilala namin sa karapatan ni Kapatid na Felix Y. Manalo. Sinasampalatayan ng Iglesia Ni Cristo na siya ang katuparan ng hinuhulaang “anghel” na magmumula sa Silangan sa Apocalipsis 7:2-3. Paano nila pinilipit ang katotohanang ito?

Ang “anghel” daw ay mas mataas sa “tao” kaya si Kapatid na Felix Y. Manalo na anghel ay mas mataas daw sa ating Panginoong JesuCristo. Bakit? Dahil sa sinasampalatayanan natin na si Cristo ay “tao” sa Kaniyang likas na kalagayan (dahil Siya mismo ang nagpatotoo nito sa Biblia nang sabihin niya sa Juan 8:40 na “ako’y TAO na nagsasaysay ng katotohanan”) kaya ang wrong conclusion nila ay mas mataas daw ang pagkakilala natin kay Kapatid na Felix Y. Manalo kaysa sa ating Panginoong JesuCristo.

Tandaan natin na ito ay isang paratang lang at walang katotohanan. Bakit ko sinasabi na ito ay isang paratang lamang at walang katotohanan? Una, wala tayong aral o doktrina na mas mataas si Kapatid na Felix Y. Manalo sa ating Panginoong JesuCristo. Ikalawa, hindi nangangahulugan na dahil si Kapatid na Felix Y. Manalo ay “anghel” ay mas mataas na siya sa ating Panginoong Jesucristo.

Kaya lang nila ito ginagawang “issue” laban sa amin ay dahil sa inililigaw nila ang mga tao na hindi alam kung ano ba ang kahulugan ng terminong “anghel.” Bakit ba si Kapatid na Felix Y. Manalo ay kinikilala naming anghel? Ano ba ang ibig sabihin na si Kapatid na Felix Y. Manalo ay isang anghel? Ang ibig sabihin nito siya ay “Sugo” (ng Diyos) sapagkat ang terminong anghel, na galing sa wikang Griyego, ay “sugo” ang kahulugan sa wikang Pilipino. Maging ang mga autoridad ng Iglesia Katolika ay nagpapatunay ukol dito:

“They are called ‘Angels', from a Greek word which means messenger. The word ‘Angel’, therefore, does not express the nature of these spirits, but rather the offices...” (Crock, Clement H., Discourses on the Apostles’ Creed, New York, Joseph F. Wagner, © 1938, p. 72)

Alam kaya ng mga kaibigan nating Katoliko na nagpaparatang sa amin na ang kahulugan ng salitang “anghel” ay “sugo”? Baka naman sadyang inililigaw lang nila ang mga tao? Alam ba nila na ang terminong “anghel” ay hindi tumutukoy sa kalagayan kungdi sa tungkulin? Kaya, si Kapatid na Felix Y. Manalo ay anghel sapagkat ito ang kaniyang tungkulin: siya ay “sugo” ng Diyos.

PAANO RAW MAGIGING ‘ANGHEL” ANG ISANG TAONG KATULAD NI KAPATID NA FELIX Y. MANALO?

Bakit ito ang kanilang itinatanong? Dahil sa kanilang maling akala na ang tao ay hindi maaaring maging anghel. Ano ang katunayang mali ang paniniwalang ang tao ay hindi maaaring tawaging “anghel”? Sa Biblia ba ay may mga tao na tinawag na anghel?

MGA TALATA SA BIBLIA NA ANG TERMINONG ANGHEL AY TUMUTUKOY SA MGA TAO

Sa Santiago 2:25, ang terminong Griyego na “tous angelous” ay isinalin na “mga sugo” at ito ay tumutukoy sa mga tao na isinugo ni Josue kay Rahab.

Sa Lucas 7:24, ang terminong Griyego na “tōn angelōn” ay isinalin na “mga sugo” at ito ay tumutukoy sa mga tao na isinugo ni Juan.

Sa Lucas 9:52, ang terminong Griyego na “angelous” ay isinalin na “mga sugo” at ito ay tumutukoy sa mga tao na isinugo ng ating Panginoong JesuCristo sa unahan ng Kaniyang mukha at nagsipasok sa isang nayon ng mga Samaritano.

Kaya isang malaking pagkakamali na akalain na ang tao ay hindi maaaring tawaging anghel.

Maging sa Malakias 2:7 ng Douay-Rheims Version (official Catholic version), ang saserdote ay tinawag na “the angel of the Lord of hosts.” Ipinaliwanag din ng mga awtoridad Katoliko sa footnote ang kahulugan ng terminong “angel” sa talatang ito ay:

“2,7: The angel: the minister and messenger…”.

Ang ministro ba ay tao? Oo. Kung gayon, hindi maling tawagin na si Kapatid na Felix Y. Manalo ay anghel sapagkat siya ay isang tao at isang ministro. Lahat ba naman ng tao ay maaaring tawaging anghel? Hindi. Sinong tao ang maaaring tawaging anghel? Ang tao na isinugo ng Diyos.

Sa Mateo 11:7-10 (Douay-Rheims Version), si Juan Bautista ay tinawag na “angel”.

7 And when they went their way, Jesus began to say to the multitudes concerning John: What went you out into the desert to see? a reed shaken with the wind?
8 But what went you out to see? a man clothed in soft garments? Behold they that are clothed in soft garments, are in the houses of kings.
9 But what went you out to see? a prophet? yea I tell you, and more than a prophet.
10 For this is he of whom it is written: Behold I send my angel before thy face, who shall prepare thy way before thee.

Tandaan nating mabuti na si Juan Bautista ay isang tao. Ayon sa Juan 1:6 (BSP) ay ganito ang sinasabi ukol sa kaniya: “May taong sugo ang Diyos – Juan ang kaniyang pangalan.”

Kaya ang Biblia ay nagtuturo ukol sa mga tao na tinawag na anghel. Isang malaking kamangmangan sa panig ng mga tumutuligsa sa Iglesia Ni Cristo ang sinasabi nilang hindi maaaring tawaging anghel ang isang tao na katulad ni Kapatid na Felix Y. Manalo. Subalit, bagamat itinuturo naming anghel si Kapatid na Felix Y. Manalo ay wala kaming itinuturo na mas mataas siya sa ating Panginong JesuCristo.

Gaano kataas ang pagkakilala namin sa ating Panginoong JesuCristo? Kinikilala namin na wala ng iba pang nilalang ang Diyos na mas mataas sa ating Panginoong JesuCristo. Sino ba ang nagtaas sa Kaniya sa ibabaw ng lahat ng mga nilalang? Ganito ang sinasabi sa Biblia:

Kaya naman, siya’y itinampok ng Diyos at binigyan ng pangalang higit sa lahat ng pangalan, Anupat ang lahat ng nilalang na nasa langit, nasa lupa, at nasa ilalim ng lupa ay maninikluhod at sasamba sa kanya. At ipahahayag ng lahat na si Jesu-Cristo ang Panginoon, sa ikararangal ng Diyos Ama (Filipos 2:9-11 MB).

Ayon sa Biblia, itinampok o itinaas siya ng Diyos. Lahat ng nilalang ng Diyos ay dapat sambahin ang ating Panginoong JesuCristo. Kaya, lahat ng Iglesia Ni Cristo ay sumasamba sa ating Panginoong JesuCristo, kasama naming sumasamba kay Cristo si Kapatid na Felix Y. Manalo noong siya ay nabubuhay pa. Kaya paano nila ngayon pararatangan ang Iglesia Ni Cristo na mas mataas ang pagkakilala namin kay Kapatid na Felix Y. Manalo? Siya mismo ang nagturo sa amin na dapat naming sambahin ang ating Panginoong JesuCristo.

Ngunit dapat ninyong tandaan na kaya namin sinasamba ang ating Panginoong JesuCristo ay sapagkat utos ito ng Diyos, at ang pagsamba sa kaniya ay sa ikararangal o ikaluluwalhati ng Diyos Ama.

PAREHO BA ANG KAPANGYARIHAN NG AMA AT NG ANAK?

Magkapantay ba sa kapangyarihan ang Ama at ang Anak? Hindi. Mas mataas ang kapangyarihan ng Ama kaysa sa Kaniyang Anak. Ano ang katunayan mula sa Biblia na mas mataas ang Ama na siyang tunay na Diyos kaysa sa Kaniyang Anak? Ganito ang pagtuturo ni Apostol Pablo:

Ganito ang sinasabi ng Kasulatan: “Ang lahat ng bagay ay lubusang pinasuko sa kanya ng Diyos.” (Ngunit sa salitang “lahat ng bagay,” maliwanag na hindi kasama rito ang Diyos na siyang naglagay ng lahat ng bagay sa ilalim ng kapangyarihan ni Cristo.) At kapag ang lahat ay nasa ilalim na ng kapangyarihan ni Cristo, ang Anak naman ang paiilalim sa kapangyarihan ng Diyos na naglagay ng lahat ng bagay sa ilalim ng kapangyarihan niya. Sa gayon, lubusang maghahari ang Diyos sa kalahat-lahatan (1 Corinto 15:27-29 MB).

Maliwanag ang sinasabi ng Biblia: “ang Anak naman ang paiilalim sa kapangyarihan ng Diyos.” Sino ba ang Anak? Di ba ang ating Panginoong JesuCristo? Kanino siya paiilalim? Sa kapangyarihan ng Diyos. Iba ang Diyos na naglagay ng lahat ng bagay sa ilalim ng kapangyarihan ni Cristo kaysa kay Cristo na paiilalim sa kapangyarihan ng Diyos!

Kaya nagkakamali ang mga tagapagturong Katoliko sa kanilang pagtuturo na ang ating Panginoong JesuCristo ay tunay na Diyos. Kailanman ay hindi itinuro ng ating Panginoong JesuCristo na siya ay tunay na Diyos. Ipinakilala niya sa atin nang siya ay manalangin sa Ama na nasa langit na Siya lamang ang “kaisa-isang tunay na Diyos” (Juan 17:3 SNB).

Sinasamba ng mga tunay na Iglesia Ni Cristo ang tunay na Diyos at ang ating Panginoong Jesucristo. Kasama sa mga sumamba sa ating Panginoong JesuCristo si Kapatid na Felix Y. Manalo kaya hindi siya mas mataas kay Cristo.

Kaya, sa mga kaibigan naming mga Katoliko na nakabasa ng paliwanag na ito, sana ay huwag kayong mahadlangan sa inyong pagsusuri sa mga aral na sinasampalatayan ng Iglesia Ni Cristo. Magpatuloy kayo sa pakikinig upang malaman ninyo ang tunay na katotohanan ukol sa Diyos at sa ating Panginoong JesuCristo, maging ang ukol sa pagka-sugo ni Kapatid na Felix Y. Manalo. (2023)

SI CRISTO BA AY DIYOS DAHIL SA SINASABI SA FILIPOS 2:6 NA SIYA AY NASA ANYONG DIYOS?

Ang mga nagtataguyod ng aral na si Cristo’y Diyos ay ginagamit ang talatang ito para patunayan na tama at may batayan ang kanilang paniniwala tungkol sa likas na kalagayan ni Cristo. Patutunayan natin sa ating gagawing pagsusuri na mali ang kanilang pagkaunawa sa talatang ito. Paano ba isinalin sa Dating Salin ng Biblia ang Filipos 2:6 at sa salin ng Biblia na tinatawag na Magandang Balita?

“Na siya, bagama’t nasa anyong Dios.” (DS)

“Na bagamat siya’y Diyos,” (MB)

Tamang salin ba ang pagkakasalin ng talatang ito sa Magandang Balita? Hindi, maling salin ito, ang tamang salin ay ang nasa Dating Salin ng Biblia. Tandaan nating mabuti na ang Bagong Tipan ay nasulat sa wikang Griyego. Ano ba ang pagkakasulat ng talatang ito sa Greek New Testament?

os en morphe theou uparchon ouch arpagmon egesato to einai isa theo)

Paano ba isinalin ng mga karamihang translators sa English ang talatang ito?

Sa NKJV at iba pa ay “who, being in the form of God, did not consider it robbery to be equal with God,”

Ano ba ang katumbas sa Griyego ng terminong “form” na sa Filipino ay “anyo”? Sa Greek ay MORPHE. Tatlong beses lang ginamit ang terminong ‘yan sa Greek New Testament na pawang ginamit upang tumukoy sa ating Panginoong JesuCristo, Mark 16:12, Filipos 2:6 at 7.

Ano ang pakahulugang ibinigay ng mga Greek lexicographers sa terminong MORPHE?

Ayon kay Vine, “denotes the special or characteristic form or feature of a person or thing” (Vine’s, p. 251)

Ayon naman kay Persbacher ay “form”

At ayon kay Strong’s ay “shape, fig. nature – form

Ano ang kahulugan ayon sa ilang mga Greek grammarians ng terminong MORPHE THEOU?

Ayon pa rin kay Vine ay “Thus in the passage before us morphē Theou is the Divine nature actually and inseparably subsisting in the Person of Christ” (Vine’s, p. 251). Filipino translation: Kaya sa talatang nakalatag sa atin ang morphē Theou ay nangangahulugang ang banal na kalikasan na aktuwal na nananatili at hindi maihihiwalay sa katauhan ni Cristo.”

Kaya sa saling international English Bible ay ganito ang pagkakasalin:

“Though Christ was divine by nature,” Filipino translation: “Bagama’t si Cristo ay banal sa kalikasan.”

Kaya, sa kanilang pagkakaunawa, ang pagiging banal ni Cristo sa kalikasan ay ang pagiging anyong Diyos niya.

Sinasang-ayunan ba ng mga Greek grammarians na ang terminong MORPHE ay katangian ang kahulugan?

Ayon kay Abbott-Smith, ay ganito ang ibinigay niyang pakahulugan sa kaniyang aklat na A Manual Greek Lexicon of the New Testament, p. 296:

MORPHE, form, shape, appearance; in philos. lang. the specific character.

Filipino: anyo, hugis, kaanyuan, sa wikang ginagamit sa pilosopia, isang tiyak na katangian.

Ayon sa Greek dictionary, ang isa sa kahulugan ng terminong MORPHE ay “form” o “shape” Ang tunay na Diyos ba ay may physical na ANYO o PORMANG PISIKAL? Wala, dahil sa ang tunay na Diyos ay WALANG PISIKAL NA ANYO o WALANG PORMANG PISIKAL at iyan ang pinatutunayan ni Moises sa Deut. 4:12:

“At ang Panginoo’y nagsalita sa inyo mula sa gitna ng apoy; inyong narinig ang tinig ng mga salita, nguni’t wala kayong anyong nakita; ang inyo lamang narinig ay isang tinig.”

Bakit ang tunay na Diyos ay walang anyong pisikal o PORMANG PISIKAL? Sapagkat ang tunay na Diyos ay Espiritu ayon kay Cristo sa Juan 4:24: “Ang Dios ay Espiritu: at ang mga sa kaniya'y nagsisisamba ay kinakailangang magsisamba sa espiritu at sa katotohanan.” – na ang kahulugan nito ay “walang laman at mga buto” ayon sa Lukas 24:39.

Ano pa ang pagkaunawa ng mga nagsuri ng terminong MORPHE? Ang MORPHE ay kasingkahulugan ng LARAWAN ayon kay James Dunn sa kaniyang aklat na Christology in the Making: An Inquiry into the Origins of the Doctrine of the Incarnation, sa page 115 ay ganito ang sinasabi niya:

“… it has long been recognized that morphē (form) and eikōn (image) are near synonyms and that in Hebrew thought the visible form of God is his glory.” “…

Filipino translation:
“ … malaon nang kinikilala ang morphe (anyo) at ang eikon (larawan) ay magkasingkahulugan at sa kaisipang Hebreo ang nakikitang anyo ng Diyos ay ang Kaniyang kaluwalhatian.”

Sino pa ang nagpapatotoo na ang terminong MORPHE ay kasingkahulugan ng terminong EIKON? Ayon sa aklat na Vine’s Complete Expository Dictionary of Old and New Testament Words: sa page 319 ay ganito ang sinasabi:

“IMAGE 1. eikōn (1504), As to synonymous words, morphē is ‘the form, as indicative of the inner being.’”

Filipino translation:
LARAWAN 1. eikōn (1504), Sa mga salitang kasingkahulugan nito, morphē ang ay “ang anyo, na tumutukoy sa kalagayang panloob.”

Pinatotohanan ba maging ng mga bible commentators na ang terminong MORPHE ay kasingkahulugan ng terminong EIKON? Ayon sa aklat na The Layman’s Bible Commentary, by Archibald M. Hunter, sa pages 94-95 ay ganito ang sinasabi:

“The ‘form’ is the ‘likeness’ of God (Gen. 1:26). It is a synonym for another Greek word meaning ‘image’ or ‘likeness,’ and both represent the Hebrew used in Genesis.

Filipino translation:

Ang anyo ay ang wangis ng Diyos (Gen. 1:26). Ito ay kasingkahulugan ng isa pang terminong Griyego na ang kahulugan ay “larawan” o “wangis” at kapuwa kumakatawan sa wikang Hebreo na ginamit sa Genesis.

May binabanggit ba sa Biblia na si Cristo ay “image of God” o larawan ng Diyos, kasingkahulugan na Siya ay nasa anyong Diyos? Mayroon, sa 2 Corinto 4:4 ay ganito ang sinasabi ni Apostol Pablo.

4 Na binulag ng dios ng sanglibutang ito ang mga pagiisip ng mga hindi nagsisisampalataya, upang sa kanila'y huwag sumilang ang kaliwanagan ng evangelio ng kaluwalhatian ni Cristo, na siyang larawan ng Dios.

Hindi ba ito ang katunayan na si Cristo ay tunay na Diyos dahil sa Siya ay larawan ng Diyos? Hindi ito magagamit na batayan dahil sa ang tao ay nilalang ayon sa larawan ng Diyos (Genesis 1:26-27).

26 At sinabi ng Dios, Lalangin natin ang tao sa ating larawan, ayon sa ating wangis: at magkaroon sila ng kapangyarihan sa mga isda sa dagat, at sa mga ibon sa himpapawid, at sa mga hayop, at sa buong lupa, at sa bawa't umuusad, na nagsisiusad sa ibabaw ng lupa. 27 At nilalang ng Dios ang tao ayon sa kaniyang sariling larawan, ayon sa larawan ng Dios siya nilalang; nilalang niya sila na lalake at babae.

Kapag tinanggap natin ang kanilang paliwanag na si Cristo ay tunay na Diyos dahil sa Siya ay larawan ng Diyos, lalabas na LAHAT ng tao ay tunay na Diyos na rin dahil sa lahat ng tao ay nilalang sa larawan ng Diyos!

Sa ano ba kalarawan ng tao ang Diyos? Di ba ang sabi ng Biblia ay walang pisikal na anyo ang Diyos sapagkat Siya ay isang Espiritu? Tama, ang Diyos ay walang pisikal na anyo pero may katangian ang Diyos na sa sentidong ito Niya kalarawan ang tao at ang ating Panginoong JesuCristo. Sa I Pedro 1:15-16, ay ganito ang sinasabi:

15 Nguni't yamang banal ang sa inyo'y tumawag, ay mangagpakabanal naman kayo sa lahat ng paraan ng pamumuhay; 16Sapagka't nasusulat, Kayo'y mangagpakabanal; sapagka't ako'y banal.

Sa pagiging banal kalarawan ng Diyos ang tao at ang ating Panginoong Jesucristo. Kaya maging noong una pa man, ano ang nais ng Diyos na maging katangian ng tao na Kaniyang nilalang? Maging mga banal at walang dungis sa pag-ibig ayon sa Efeso 1:4.

4 Ayon sa pagkapili niya sa atin sa kaniya bago itinatag ang sanglibutan, upang tayo'y maging mga banal at mga walang dungis sa harapan niya sa pagibig:

Namalagi ba ang mga taong nilalang ng Diyos sa ganitong katangian – banal at umiibig? Hindi, ayon sa Biblia ay lahat ay nangagkasala nga at hindi nangakaabot sa kaluwalhatian ng Dios (Rom. 3:23):

23 Sapagka't ang lahat ay nangagkasala nga, at hindi nangakaabot sa kaluwalhatian ng Dios;

Sino lamang ang nakaabot ng katangiang ito ng Dios – sa pagiging banal? Ang ating Panginoong JesuCristo sapagka’t hindi Siya nagkasala (I Ped. 2:21-22).

21Sapagka't sa ganitong bagay kayo'y tinawag: sapagka't si Cristo man ay nagbata dahil sa inyo, na kayo'y iniwanan ng halimbawa, upang kayo'y mangagsisunod sa mga hakbang niya: 22Na siya'y hindi nagkasala, o kinasumpungan man ng daya ang kaniyang bibig:

Bukod dito, si Cristo ay nagpakita ng katangiang tunay na umiibig sa Diyos. Paano ba ang tunay na pag-ibig sa Diyos ayon sa Biblia? Sapagkat ang tunay na umiibig sa Diyos ay yaong tumutupad ng kanyang mga utos ayon sa I Juan 5:3 MB:

3 sapagkat ang tunay na umiibig sa Diyos ay yaong tumutupad ng kanyang mga utos. At hindi naman mahirap sundin ang kanyang mga utos,

Ano ang ginawa ni Cristo na nagpapatunay na Siya nga ay tunay na umiibig sa Diyos kaya tinaglay Niya ang katangian na banal at umiibig? Si Cristo ay nagpakumbaba at nagmasunurin sa Diyos hanggang sa kamatayan ayon sa Filip. 2:8:

8 At palibhasa'y nasumpungan sa anyong tao, siya'y nagpakababa sa kaniyang sarili, na nagmasunurin hanggang sa kamatayan, oo, sa kamatayan sa krus.

Ano ang ginawa kay Cristo dahil sa Siya ay nagpakumbaba at nagmasunurin sa Diyos hanggang sa kamatayan? Si Cristo ay pinadakila ng Diyos ayon sa Filip. 2:9-11:

9 Kaya siya naman ay pinakadakila ng Dios, at siya'y binigyan ng pangalang lalo sa lahat ng pangalan; 10 Upang sa pangalan ni Jesus ay iluhod ang lahat ng tuhod, ng nangasa langit, at ng nangasa ibabaw ng lupa, at ng nangasa ilalim ng lupa, 11 At upang ipahayag ng lahat ng mga dila na si Jesucristo ay Panginoon, sa ikaluluwalhati ng Dios Ama.

Tandaan nating mabuti na si Cristo ay pinadakila ng Diyos. Iba ang nagpadakila kaysa pinadakila. Tandaan din natin na binanggit sa aklat ni James Dunn na ayon sa kaisipang Hebreo, ang nakikitang anyo ng Diyos ay ang Kaniyang kaluwalhatian. Sa Biblia ba ay binabanggit kung sino ang sinag ng kaluwalhatian ng Diyos?

Ang Anak o si Cristo ang Siyang sinag ng kaniyang kaluwalhatian, at tunay na larawan ng kaniyang pagka-Diyos ayon sa Hebreo 1:2-3.

2 Ay nagsalita sa atin sa mga huling araw na ito sa pamamagitan, ng kaniyang Anak, na siyang itinalaga na tagapagmana ng lahat ng mga bagay, na sa pamamagitan naman niya'y ginawa ang sanglibutan; 3 Palibhasa'y siyang sinag ng kaniyang kaluwalhatian, at tunay na larawan ng kaniyang pagka-Dios, at umaalalay ng lahat ng mga bagay sa pamamagitan ng salita ng kaniyang kapangyarihan, nang kaniyang magawa na ang paglilinis ng mga kasalanan, may lumuklok sa kanan ng Karangalan sa kaitaasan;

Si Cristo ay ang Sinag at Larawan ng Diyos kaya sinasabi sa Filip. 2:6 na Siya ay nasa anyong Diyos. Hindi ba ito ay katunayan na si Cristo ay tunay na Diyos dahil sa Siya ay ang maningning na sinag ng kaluwalhatian ng Diyos? Hindi pa rin mapagbabatayan na si Cristo ay tunay na Diyos kahit na Siya ay sinag ng kaluwalhatian ng Diyos sapagkat ang lalake man ay hindi lamang larawan kundi kaluwalhatian din ng Diyos ayon sa Biblia. Ganito ang pahayag sa 1 Corinto11:7 (DS).

7 Sapagka't katotohanang ang lalake ay hindi dapat maglambong sa kaniyang ulo, palibhasa'y larawan siya at kaluwalhatian ng Dios: nguni't ang babae ay siyang kaluwalhatian ng lalake.

Ang lalake ba ay Diyos din dahil sa siya ay larawan at kaluwalhatian ng Diyos?

Ano pa ang dahilan kaya si Cristo ay nasa anyong Diyos? Sapagkat Siya ay pinahiran o pinagkalooban ng kapangyarihan ayon sa Gawa 10:38 (DS at MB)

38 Sa makatuwid baga'y si Jesus na taga Nazaret, kung paanong siya'y pinahiran ng Dios ng Espiritu Santo at ng kapangyarihan: na naglilibot na gumagawa ng mabuti, at nagpapagaling sa lahat ng mga pinahihirapan ng diablo; sapagka't sumasa kaniya ang Dios.

38 Ang sinasabi ko'y tungkol kay Jesus na taga-Nazaret. Ipinagkaloob sa kanya ng Diyos ang Espiritu Santo at ang kapangyarihan bilang katunayan na siya nga ang Hinirang. Sapagkat sumasakanya ang Diyos, saanman siya pumaroon ay gumagawa siya ng kabutihan at nagpapagaling sa lahat ng pinahihirapan ng diyablo.

Nangangahulugan ba na si Cristo ay tunay na Diyos na dahil sa pinagkalooban ng kapangyarihan? Hindi, dahil sa ang Anak ay paiilalim sa kapangyarihan ng Diyos ayon sa I Cor. 15:27-28 MB.

27 Ganito ang sinasabi ng Kasulatan: "Ang lahat ng bagay ay lubusang pinasuko sa kanya ng Diyos." (Ngunit sa salitang "lahat ng bagay," maliwanag na hindi kasama rito ang Diyos na siyang naglagay ng lahat ng bagay sa ilalim ng kapangyarihan ni Cristo.) 28 At kapag ang lahat ay nasa ilalim na ng kapangyarihan ni Cristo, ang Anak naman ang paiilalim sa kapangyarihan ng Diyos na naglagay ng lahat ng bagay sa ilalim ng kapangyarihan niya. Sa gayon, lubusang maghahari ang Diyos sa kalahat-lahatan.

Kaya hindi sila magkapantay ng Ama kung ang pag-uusapan ay kapangyarihang taglay ng bawat isa. Inamin ba ni Cristo na hindi nga Niya kapantay ang Diyos? Oo, ang sabi Niya ay “Ang Ama ay higit na dakila kaysa akin” (Juan 14:28 NPV).

28 "Narinig ninyong sinabi ko, 'Aalis ako ngunit babalikan ko kayo.' Kung iniibig ninyo ako, magagalak kayo sa pagpunta ko sa Ama, pagkat ang Ama ay higit na dakila kaysa akin.

Ano ang samang ibubunga kapag ginamit na batayan sa pagtuturong si Cristo ay Diyos ang saling MB ng Filip. 2:6? Ayon din sa saling ito, “Na bagamat siya’y Diyos, hindi nagpilit na manatiling kapantay ng Diyos,” si Cristo daw ay kapantay ng Diyos. Kapag ginamit ang saling ito ay magkakaroon ng kontradiksyon ang talatang ito sa iba pang mga talata ng Biblia!

Anong mga aral ng Biblia ang sasalungatin ng saling ito ng Filip. 2:6 na kapantay ni Cristo ang Diyos? Ang aral na nakasulat sa Isaias 46:5, 9 NPV na ang tunay na Diyos ay walang kapantay at walang katulad. Ganito ang sinasabi ng Kasulatan:

5 "Kanino ninyo ako itutulad o kanino ninyo ipapantay? Kanino ninyo ako ihahambing? 9Alalahanin ninyo ang mga dating bagay, mga bagay noong unang panahon. Ako ang Dios, at wala nang iba pa. Ako ang Dios at walang ibang tulad ko.

Paano isinalin ng mga translators ng Magandang Balita ang Isaias 46:5?

Sinabi ni Yahweh, "Saan ninyo ako itutulad? Mayroon bang makapapantay sa akin?

Kaya ang tunay na Diyos ay walang kapantay sa pagiging tunay na Diyos! Kaya maling salin ang nasa MB na si Cristo ay kapantay ng Diyos. Kaya alin ang tamang salin ng Filipos 2:6? Karamihan ng mga salin sa English at Filipino ay “in the form of God” o “nasa anyong Diyos.”

6 Na siya, bagama't nasa anyong Dios, ay hindi niya inaring isang bagay na nararapat panangnan ang pagkapantay niya sa Dios.

Dahil sa si Cristo lamang ang nakapantay sa Diyos sa pagiging banal at umiibig kaya Siya ay nasa anyong Diyos, papaano muling mababalik ang tao sa katangiang ito na hindi niya naabot dahil sa nagkasala ang lahat?

Ayon sa Biblia, kailangan na ang tao ay maging katulad ng larawan ni Cristo ayon sa Roma 8:29.

29 Sapagka't yaong mga nang una pa'y kaniyang nakilala, ay itinalaga naman niya na maging katulad ng larawan ng kaniyang Anak, upang siya ang maging panganay sa maraming magkakapatid:

Paano magiging kalarawan ni Cristo ang tao sa kabanalan? Paano ba magiging banal ang taong nagkasala? Para ang tao ay maging banal, kailangan na siya ay matubos ng dugo ni Cristo ayon sa Efeso 1:4, 7 (DS):

Ayon sa pagkapili niya sa atin sa kaniya bago itinatag ang sanglibutan, upang tayo'y maging mga banal at mga walang dungis sa harapan niya sa pagibig:

Na sa kaniya'y mayroon tayo ng ating katubusan sa pamamagitan ng kaniyang dugo, na kapatawaran ng ating mga kasalanan, ayon sa mga kayamanan ng kaniyang biyaya,

Sino ba ang mga taong tinubos ng dugo ni Cristo na sila ang kalarawan ni Cristo sa kabanalan dahil sa pinatawad na ang mga kasalanan? Ang mga nasa Iglesia Ni Cristo ayon sa Gawa 20:28 (Salin sa Pilipino ng LAMSA Translation):

Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan, na dahil dito ay ginawa kayo ng Espiritu Santo na mga tagapag-alaga, upang pakanin ang Iglesia Ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.

Paano mananatiling kalarawan ni Cristo sa kabanalan ang mga taong nag-Iglesia ni Cristo? Dapat makita ang bagong pagkatao na nilikhang kalarawan ng Diyos, kalarawan ng kanyang katwiran at kabanalan ayon sa Efeso 4:21-24 MB:

21 kung talagang pinakinggan ninyo ang aral niya at naturuan kayo ng katotohanang na kay Jesus. 22 Iwan na ninyo ang dating pamumuhay. Hubarin na ninyo ang inyong dating pagkatao, na napapahamak dahil sa masasamang pita. 23 Magbago na kayo ng diwa at pag-iisip; 24 at ang dapat makita sa inyo'y ang bagong pagkatao na nilikhang kalarawan ng Diyos, kalarawan ng kanyang katuwiran at kabanalan.

Dahil dito, ano ang tinamong karapatan ng mga taong nilinis ng dugo ni Cristo at ano ang biyayang nakalaan para sa kanila? Ang karapatang maglingkod at ang mana na walang hanggan ayon sa Hebreo 9:14-15 (NPV):

14 Gaano pa kaya ang dugo ni Cristo, na sa pamamagitan ng walang hanggang Espiritu ay inihandog sa Dios ang kanyang sarili na walang kapintasan, upang malinis ang ating budhi mula sa gawaing naghahatid sa kamatayan. Sa gayon, makapaglilingkod tayo sa buhay na Dios! 15 Dahil dito, si Cristo ang tagapamagitan sa isang bagong tipan upang ang mga tinawag ay tumanggap ng ipinangakong mana na walang hanggan ngayong namatay siya bilang pantubos sa mga taong nagkasala sa ilalim ng unang tipan.

Sino ba ang mga tinawag na tatanggap ng ipinangakong mana na walang hanggan? Ang mga tinawag upang maging isang katawan ayon sa Col. 3:15, MB:

15 At paghariin ninyo sa inyong puso ang kapayapaang kaloob ni Cristo, sapagkat ito ang dahilan kaya kayo tinawag upang maging bahagi ng isang katawan. Magpasalamat kayong lagi.

Alin ang katawan na doon naroroon ang mga tinawag ng Diyos? Ang Iglesia ang katawan ni Cristo ayon sa Col. 1:18, MB:

18 Siya ang ulo ng iglesya na kanyang katawan . . .

Ano ang pangalan ng Iglesia na katawan ni Cristo? Ang Iglesia Ni Cristo ayon sa Roma 16:16, NPV:

16Magbatian kayo ng banal na halik. Lahat ng iglesya ni Cristo ay bumabati sa inyo.

Para ang tao ay maging kalarawan ng Diyos, dapat ay nasa loob siya ng Iglesia Ni Cristo, patuloy siya na nagbabagong-buhay at sumusunod sa utos ng Diyos. Sana, ang mga nakabasa ng artikulong ito ay tumugon sa tawag ng Diyos, na sila man ay makapag-Iglesia Ni Cristo para tamuhin nila ang walang hanggang pangako ng Diyos. (2023)